Wersje
- Mk. I (B.Mk I) - podstawowa wersja, napędzana silnikami Rolls-Royce Merlin XX o mocy 1280 KM, zaś egzemplarze późniejszej produkcji Merlin 22, końcowej Merlin 24. W 1943 roku, zaczęto składać radar H2S. Wyprodukowano w całości 3425 sztuk tej wersji.
- Mk. I (Special) - specjalna gatunek powstała w 1945 spośród przebudowania egzemplarzy wersji B. Mk I, przystosowana do przenoszenia doskonale ciężkich bomb "Grand Slam" o wagdze 9979 kg (22000 funtów). Miały wydłużoną komorą bombową, pozbawiono ją drzwi i wzmocniono podłużnice podłogi, tak ażeby stalowy wacek mógł podtrzymać bombę. pocisk sfiksowany nie zważając na tych modyfikacji i tak wystawała spośród komory bombowej i wyglądał na kształt przenosił torpedę. uprzedni na nich zamontowane podrasowane silniki Merlin 24 ze śmigłami spośród łopatami wygiętymi jak szable oraz miały wzmocnione podwozie. w sprawie zredukowania motłoch własnej samolotu usunięto spośród nich wieżyczki dziobową i grzbietową, zaś rynsztunek ogonowej ograniczono spośród 4 do 2 km Browning kal 7,7 mm. masa startowa spośród bombą "Grand Slam" wynosiła 33112 kg, rozbudowa 2655 kg zaś stopień najlepszy 5180 m. Zrzucono spośród nich w okresie od czasu marca do maja 1945 roku 41 bomb "Grand Slam". Powstały 33 sztuki tej wersji.
- PR. I - gatunek przeznaczona do rozpoznania fotograficznego. Usunięto całe rynsztunek obronne w całości spośród wieżyczkami, co spowodowało przebudowę nosa maszyny. Aparaty fotograficzne zostały zamontowane w komorze bombowej. W czasie wojny używana w dywizjonach 82 i 541, zaś po wojnie w dywizjonie 683 na Bliskim Wschodzie.
- Mk. I (FE) - gatunek dalekiego zasięgu, przeznaczona do walk na Dalekim Wschodzie w warunkach tropikalnych. Bazowała na ostatnich seriach wersji Mk. I. Miały one wieżyczkę nosową FN5 i ogonową FN82 spośród 2 km 12,7 mm. spośród drugiej okolica zmodyfikowano akcesoria radiowe, radar oraz w komorze bombowej zamontowano dodatkowy zbiornika paliwa o pojemności 400 galonów. Górne powierzchnie maszyny uprzedni pomalowane na biało zaś portki na czarno. Nie wzięła udziału w walkach.
- Mk. II - napędzana silnikami gwiazdowymi chłodzonym powietrzem Bristol Hercules VI (moc 1277 kW) - pierwsze 27 sztuk zaś pozostałe wersją XVI (moc 1270 kW). Powstała w związku braki w dostawach silników RR Merlin. matka tej wersji oblatano 26 listopada 1941 roku. Wyprodukowano 300 sztuk, od czasu marca 1942 roku, w zakładach Armstrong Whitworth, spośród zamówionych 1000 sztuk. pierwsze egzemplarze nie różniły się od czasu wersji Mk. I, lecz od czasu tego czasu zaczęto spełniać modyfikacji. Montowano wypukłe drzwi komory bombowej co pozwalała zabierać podniesiony do 3628 kg ładunek bomb, lecz nie zważając na owo miała niższy udźwig bomb aniżeli gatunek Mk. I. Zamiast radaru H2S zaczęto składać aparaturę nawigacyjno-celowniczą G-H, umożliwiającą bombardowania w warunkach ograniczonej widoczności. w miejsce radaru H2S poniżej spodem kadłuba, montowano dolną wieżyczkę FN64. Wieżyczka ogonowa FN20 została zamieniona na FN120, o lżejszej konstrukcji i spośród lepszym celownikiem. Montowano też tłumiki płomienia na rurach wydechowych silników. gatunek ta miała podobne osiągi jak Mk. I, wobec czym do wysokości 5486 m miała lepsze wznoszenie, zaś ponad nią wcześniej gorsze. plus miała niższy stopień aniżeli gatunek Mk. I.
- Mk. III - napędzana amerykańskimi silnikami licencyjnymi Packard Merlin 28, Merlin 38 lub Merlin 224 (3039 sztuk).
- Mk. III (Special) - zmodyfikowane w 1943 B. Mk III spośród 617 dywizjonu tzw. "Dambusters" utworzonego w sprawie zniszczenia w tym miejscu na Renie. Przenosiły poprzecznie zamontowane, rotujące bomby skaczące. W tym celu usunięto drzwi komory bombowej oraz plus wieżyczkę grzbietową. Zamontowano specjalne udogodnienie do nadawania ruchu wirowego bombom, wciąż poprzednio ich zrzutem. spośród drugiej okolica w komorze bombowej i poniżej nosem zamontowano lampy do oceny wysokości lotu powyżej powierzchnią, Przebudowano w ten maniera 19 maszyn. na przestrzeni akcji, 16/17 maja 1943 roku, zniszczono trójka tamy, tracąc oktet maszyn. Po akcji, maszyny przebudowano spośród powrotem do postaci normalnych bombowców.
- A.S.R. III - specjalna wersja, na rzecz ratownictwa morskiego. Montowano na niej radar oraz w komorze bombowej umieszczano łódź zrzucaną rozbitkom. Na maszynach tych tak bywa usuwano sumarycznie rynsztunek obronne oraz dodawano w kadłubie dodatkowe okienka do obserwacji.
- Mk. VI - przebudowane w 1943 9 sztuk Mk. III w których zamontowano silniki Packard Merlin 85 spośród 635 dywizjonu. Silniki te miały dwubiegowe sprężarki, co poprawiało stopień i osiągi na dużych wysokościach. Usunięto w nich też, przeważnie, wieżyczkę w nosie maszyny. Wykorzystywano je do oznakowywania terenu zrzutu bomb na rzecz formacji bombowców.
- Mk. VII - 180 samolotów Mk. I przebudowane w 1945 spośród odmiennym uzbrojeniem strzeleckim. Na grzbiecie kadłuba zamontowano wieżyczkę Martin 250CE spośród 2 km 12,7 mm i przesunięto ją spośród większym natężeniem wstecz zaś na końcu wieżyczkę FN82 spośród 2 km 12,7 mm.
- Mk. X (B.Mk X) - gatunek budowana w Kanadzie, spośród silnikami Packard Merlin 38 zaś od czasu tego czasu 224, ze zmodyfikowanym wyposażeniem kabiny i zmodyfikowaną instalacją elektryczną. Na ostatnich egzemplarzach montowano wieżyczki jak w wersji Mk. VII. Zbudowano 430 sztuk.
- Mk. XPP - Mk. X przebudowane na samoloty pasażerskie i pocztowe. Pozbawione wieżyczek, zaś w komorze bombowej dodatkowy zbiornik paliwa (2 sztuki)